Μια καμήλα περιπλανιόταν μόνη στην έρημο, μετά την καταιγίδα που είχε χωρίσει τον καμηλιέρη της κι εκείνη από το καραβάνι. Η αμμουδιά ήταν άδεια και ο άνεμος σάρωνε τα πάντα γύρω της, αλλά το μικρό της λυχνάρι τρεμόπαιζε φωτίζοντας κάθε της βήμα. Η μνήμη του καμηλιέρη που την είχε αγαπήσει  την καθοδηγούσε, σαν μια αόρατη φλόγα μέσα στο σκοτάδι.Με αποφασιστικότητα προχωρούσε μέσα στην απεραντοσύνη της έρημου, ξέροντας ότι όσο εκείνος την θυμάται, κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σβήσει το φως που κουβαλά. Και καθώς το λυχνάρι φώτιζε το μονοπάτι της, σκέφτηκε:«Αν εσύ με θυμάσαι, δεν με νοιάζει αν όλοι οι άλλοι με ξεχάσουν.»